Pierwsze czynności, jakimi zajmie się w remontowanej łazience hydraulik, to wykonywanie podejść kanalizacyjnych. Są to odgałęzienia od pionu kanalizacyjnego prowadzące do poszczególnych urządzeń sanitarnych montowanych w łazience. Najczęściej do pionu kanalizacyjnego jednym podejściem przyłącza się wanny, kabiny prysznicowe i umywalki. Osobne podejście ma za to toaleta. Podejście toalety musi być ułożone poniżej innych rur, a maksymalne oddalenie od pionu to jeden metr. Każda rura, w zależności od urządzenia, do którego jest przyłączona, musi mieć odpowiednią średnicę i spadek. Jeżeli źle dobierzemy te parametry, rury będą się zatykać i wolniej odprowadzać wodę. Spadek rury kanalizacyjnej to przynajmniej dwa centymetry na każdy metr.

Natomiast średnica jest tym grubsza, im większe jest przyłączane urządzenie. Najwyżej położony wlot odpływu ma umywalka, najniżej kabina prysznicowa. Aby uniknąć nieprzyjemnych zapachów z rur, każdy odpływ musi być odpowiednio zabezpieczony. Większa swoboda jest przy układaniu rur doprowadzających wodę do poszczególnych urządzeń. Rury możemy poprowadzić do dowolnego miejsca w łazience, ale musimy przy montażu urządzenia uwzględnić także to, czy z tego miejsca da się wodę bezproblemowo odprowadzić. Rury można schować pod ścianą, a jeśli nie chcemy kuć tynków, możemy rury umieścić bezpośrednio na ścianie.

To rozwiązanie jest jednak mało estetyczne i naraża rury na uszkodzenia mechaniczne, dlatego raczej rzadko spotyka się w mieszkaniach rury na wierzchu. Instalacji wodnej pod żadnym pozorem nie wolno układać nad przewodami elektrycznymi i gazowymi. Najlepszym materiałem, z którego produkuje się rury instalacyjne, jest miedź. Rura miedziana nie koroduje, nie odkłada się w niej kamień ani nie gromadzą się groźne drobnoustroje. Jest też bardzo wytrzymała mechanicznie. Podobne zalety mają rury z tworzyw sztucznych, a ponieważ są one tańsze od rur miedzianych, coraz częściej to właśnie ten sztuczny materiał zastępuje najpopularniejsze do tej pory rury stalowe.