To, kiedy powinno się przeprowadzić pierwsze renowacyjne cyklinowanie parkietu zależy od stopnia zużycia parkietu. W domu parkiet wytrzyma w dobrym stanie bez cykliniarki nawet trzydzieści lat, zwłaszcza jeśli będziemy go odpowiednio pielęgnować. Częstsze cyklinowania są za to wskazane w pomieszczeniach, gdzie zużycie podłogi jest dużo większe, na przykład w biurach albo miejscach użyteczności publicznej. Czasami do odświeżenia powierzchni parkietu wystarczy tylko delikatna polerka i położenie nowej warstwy lakieru, ale gdy uszkodzenia i zabrudzenia są bardzo widoczne, wzywamy cykliniarza. Do cyklinowania używa się specjalistycznych maszyn szlifierskich – cykliniarki, maszyny do rantów, polerki.

Za ścieranie podłogi odpowiada papier ścierny określonej grubości, który dobieramy w zależności od rodzaju drewna i jego stopnia zniszczenia. Sprzęt do cyklinowania musi być w pełni sprawny, ponieważ źle nastawiona maszyna może uszkodzić powierzchnię parkietu. Trzeba też regularnie opróżniać pojemnik na wióry. Przygotowanie parkietu do cyklinowania to przede wszystkim dokładnie odkurzenie podłogi i usunięcie wszystkich wystających i metalowych elementów z powierzchni parkietu. Wióry z cyklinowania możemy wykorzystać do wypełnienia ubytków w parkiecie – mieszamy je z zaprawą szpachlową i kładziemy na podłogę.

Na wycyklinowanej podłodze czasami pojawiają się jaśniejsze pasy. Jest to wynik złego operowania maszyną cyklinującą, ale część takich przebarwień da się usunąć polerką. Gorzej, jeśli takie nierówności kolorystyczne pojawią się dopiero po nałożeniu lakieru. Wtedy różnic w zasadzie nie da się zniwelować. Najwięcej problemów sprawiają parkiety ułożone w skomplikowane wzory. Słoje poszczególnych klepek są ułożone pod różnymi kątami i ciężko jest tak manewrować maszyną, aby prawidłowo ścierać wszystkie elementy podłogi. Takie problemy z „podłogą w pasy” pojawiają się nawet w klasycznych parkietach ułożonych w jodełkę. Równie umiejętnego cyklinowania wymagają parkiety ułożone z nietypowych, egzotycznych gatunków drewna.